Riang2 senyumku,
Gusar2 tangisku,
Aku bingung,
Aku lesu,
Terkadang hilang arah,hilang pedoman,
Pada Dia aku bergantung harapan,
Kukait kembali sejadah iman,
Kenapa iman itu mudah goyah?
Kenapa pendirian itu terlalu rapuh?
Bisakah aku menjadi lg seperti aku yg dulu?
Teguh pendirian,cekal hadapi cabaran…
Terkadang aku mula bosan!
Bosan dengan kehidupan…
Kehidupan aku yang penuh noda hitam…
Aku ingin kembali ke jalan itu…
Hadapi segala dgn tenang…
Tolonglah aku,pergilah engkau dariku,
Wahai sang hati yang gelap…
Aku ingin sekali bebas menjadi merpati putih yg suci,
Melayari bahtera kehidupan dgn penuh pedoman,
Pergilah engkau jauh dariku,
Ya Allah Rabbul Izzati…
Dgrlah rintihan hambaMu yg kerdil ini…
Tunjukkanlah aku pedomanMu…
Agar aku kembali tenang menjalani hari2 ku…
~huuu finally terhasil juge satu puisi luahan hati dikala tengahari nan sunyi ini…heeee sume org g lunch…tp malas nak kuar r…tgk r jap g sape yg mnjadi mgse utk tmaniku ke cafĂ© yg bartender baru itu…hehehe…last but not least…smoge Allah mudahkan semuanye…Sayang sume orang!!!


